Vervolg op "Het oude gele Landhuis"

Bouwplannen voor Huize Kloekloek

Vervolg op ‘Het oude gele landhuis’ — Mucklebee Bay

Na een gezellig nachtje logeren bij Humming Lee, in diens smaakvol ingerichte huisje, had Bram de volgende ochtend een besluit genomen. Hij zou de zak noten terugbrengen. Het was tenslotte een bijzonder gulle gift geweest van mevrouw Kloekloek, maar Bram had helemaal niet toegezegd dat hij het oude gele landhuis zou verbouwen. En een beloning aannemen voor werk dat je niet had aangenomen, dat hoorde eenvoudigweg niet. Juliette had hem die ochtend al een paar keer bedenkelijk zien kijken naar de enorme zak, die naast de voordeur stond. Toen hij hem uiteindelijk met een diepe zucht optilde, wist ze genoeg.

‘Waar ga je heen?’ vroeg ze.

‘Die noten terugbrengen.’

Juliette keek hem verbaasd aan. Ze wist hoe dol Bram op noten was. Bovendien konden ze die voorraad uitstekend gebruiken, want hun eigen huisje was nog lang niet af.Maar als Bram eenmaal iets in zijn hoofd had, was hij daar moeilijk vanaf te brengen. Ze besloot hem maar even zijn gang te laten gaan. Dat duurde niet lang. Want nauwelijks had Bram een paar stappen buiten gezet, of er klonk een schelle stem vanaf het weggetje.

‘Voorzichtig daarmee! Niet slepen! Drágen! En waar blijft die grote rol?’

Juliette herkende de stem onmiddellijk. O nee toch. Niet nu al! Nieuwsgierig snelde ze naar buiten.

Voor het tuinhek van Humming Lee stond een indrukwekkende koets, waaruit My Lady Kloekloek zich met grote moeite probeerde te bevrijden. Haar bijzonder wijde rok bleek niet erg geschikt voor het nogal smalle koetsdeurtje. Na enig geworstel, waarbij een van haar veren bijna tussen het portier kwam, stond ze eindelijk op de grond.

Drie kleine gevederde butlers trippelden zenuwachtig om haar heen. Twee van hen droegen grote rollen papier, zorgvuldig samengebonden met paars geruite linten. De derde probeerde ondertussen de rok van zijn meesteres netjes glad te strijken. Het was een hele onderneming, zo vroeg op de ochtend.

Bram stond inmiddels met de zak noten voor zijn buik en wachtte beleefd tot My Lady haar aandacht op hem richtte.

‘Mevrouw Kloekloek,’ begon hij.

‘My Lady Kloekloek,’ verbeterde ze hem zonder op te kijken.

‘Ja, natuurlijk. My Lady. Ik geloof dat er gisteren een misverstand is ontstaan.’

My Lady keek hem nu wel aan.

‘Dat denk ik ook,’ antwoordde ze beslist. ‘Ik had u natuurlijk meteen moeten vertellen waar de keuken moet komen.’

Bram knipperde met zijn ogen.

‘Nee, ik bedoel eigenlijk...’

‘En de winkel natuurlijk. Die is minstens zo belangrijk.’

‘Welke winkel?’

My Lady Kloekloek keek hem aan alsof hij zojuist had gevraagd waarom gras groen was.

‘Mijn winkel, meneer Eekhoorn. Mijn stoffenwinkel!’

Daarmee was de zaak voor haar kennelijk voldoende toegelicht. Ze gaf een kort bevel aan haar butlers, die onmiddellijk naar het houten bankje naast Lee's huisje snelden. Even later lagen daar de eerste bouwtekeningen uitgespreid, terwijl een van de kleine bedienden alle moeite deed om te voorkomen dat een opkrullende hoek weer dichtrolde.