Aan de rand van Mucklebee Bay, waar de heuvels langzaam oplopen en de stenen muurtjes kriskras door het landschap slingeren, wonen Peter en Meri Noos.
Peter brengt het grootste deel van zijn dagen buiten door. Met zijn wandelstok in de hand trekt hij langs de velden om te kijken of zijn schapen zich een beetje gedragen.
Meestal doen ze dat... Ja meestal wel...
Maar op een ochtend telde Peter zijn kudde nog eens na.
“zesendertig, zevenendertig, achtendertig…”
Hij fronste. Nog een keer. “zesendertig, zevenendertig, achtendertig…”
Er ontbrak er één.
Peter keek achter het stenen muurtje. Hij keek bij het hek. Hij liep zelfs helemaal naar het veld aan de andere kant van de heuvel.
Geen schaap.
Ondertussen zat Meri thuis in haar werkplaats. Daar stonden manden vol wol, spoelen garen in alle kleuren en een spinnewiel dat volgens Peter nooit stilstond.
Meri vond dat overdreven. Het stond tenslotte stil wanneer ze thee dronk.
Ze was net bezig een streng wol op te rollen toen ze buiten iets hoorde.
Tok.
Even later nog eens.
Tok.
Meri legde haar werk neer en opende de deur.
Daar stond een schaap en niet zomaar een schaap. Het was Peters vermiste schaap, maar dat wist Meri niet. Het dier keek haar aan, liep zonder enige uitnodiging naar binnen en bleef midden tussen de manden wol staan. Meri bekeek haar bezoeker eens goed.
“Nou,” zei ze. “Dat is nog eens service.”
Een kwartier later verscheen Peter buiten adem bij de cottage.
“Daar ben je!”
Het schaap keek niet eens op. Meri zat alweer rustig aan haar werk.
“Ik denk dat hij het niet eens was met jouw distributiesysteem,” zei ze.
Peter keek naar het schaap. Toen naar de manden met wol.
“Hij had ook gewoon kunnen wachten tot de scheertijd.”
Meri glimlachte.
“Je weet wat ze zeggen Peter, als er één schaap over de dam is…”
Sindsdien telt Peter zijn schapen iedere ochtend nóg een keer extra.
En Meri? Die laat voor de zekerheid de deur van haar werkplaats op een kier.
Je weet tenslotte nooit wanneer de volgende levering binnenwandelt. 🐑
